Η αλήθεια δεν κρύβεται πίσω από
ανακοινώσεις παραπλάνησης. Οι εκπαιδευτικοί της Ημαθίας έχουν πλέον πείρα. Μπορούν
να συγκρίνουν, να κρίνουν και θα κρίνουν!
Βέροια,
31/5/2026
Συναδέλφισσες,
συνάδελφοι
Για μια ακόμα
φορά η ΔΗ.ΣΥ., με μετεκλογική ανακοίνωσή της, επιλέγει τον δρόμο της
διαστρέβλωσης, του ψεύδους και των κατασκευασμένων αφηγημάτων, επιχειρώντας ανεπιτυχώς
να ξαναγράψει την πραγματικότητα που έζησαν οι εκπαιδευτικοί της Ημαθίας τα
τελευταία χρόνια.
Οι συνάδελφοι και οι συναδέλφισσες γνωρίζουν πολύ
καλά ποιος ήταν ο ΣΕΠΕ Ημαθίας την περίοδο που η Αγωνιστική Συσπείρωση
Εκπαιδευτικών είχε την ευθύνη της διοίκησής του.
Ήταν ένας Σύλλογος ζωντανός, διεκδικητικός και
μαχητικός, που βρέθηκε στην πρώτη γραμμή των αγώνων για
τα μορφωτικά δικαιώματα των μαθητών, για τα εργασιακά δικαιώματα των
εκπαιδευτικών, ενάντια στην αξιολόγηση, την υποχρηματοδότηση και την
αντιεκπαιδευτική πολιτική της κυβέρνησης.
Ήταν ένας Σύλλογος που στάθηκε με όλα τα
μέσα στο πλευρό κάθε συνάδελφου και ιδιαίτερα των νεοδιόριστων και των πειθαρχικά
διωκόμενων, την ώρα που τα εκλεγμένα μέλη της ΔΑΚΕ και της ΔΗ.ΣΥ.
μόνιμα απουσίαζαν από τις παραστάσεις διαμαρτυρίας και την εκδίκαση των
συλλογικών προσφυγών για τη μονιμοποίηση των νεοδιόριστων.
Ήταν ένας Σύλλογος που μπήκε στο μάτι και
στο ρουθούνι της κυβέρνησης και της ΔΙΠΕ Ημαθίας ακριβώς γιατί δεν
ήταν σιωπηλός, βολικός και ακίνδυνος. Γιατί δεν περιοριζόταν σε ανακοινώσεις
«θεσμικής ηρεμίας», αλλά οργάνωνε κινητοποιήσεις, παρεμβάσεις και συλλογική
δράση.
Συναδέλφισσες,
συνάδελφοι,
είναι
προκλητικό οι κατά συρροή απεργοσπάστες της ΔΗ.ΣΥ., αυτοί που χωρίς ίχνος
ντροπής δε δίσταζαν να στήνονται στα πάνελ για τις φωτογραφίες (συνέντευξη
τύπου ΣΕΠΕ Ημαθίας για ενδυνάμωση απεργίας ΔΟΕ τον Οκτώβριο του 2024) και την
ημέρα της απεργίας να εργάζονται κανονικότατα, να μιλούν σήμερα για «οξύτητα»
και «τυφλές συγκρούσεις».
Αλήθεια,
θεωρεί η ΔΗ.ΣΥ. οξύτητα τη διεκδίκηση; Θεωρεί σύγκρουση την υπεράσπιση των
συναδέλφων απέναντι στις αυθαιρεσίες της διοίκησης; Θεωρεί ακραίο το να μην
σκύβει το κεφάλι ένα σωματείο απέναντι στην κυβερνητική πολιτική που διαλύει το
δημόσιο σχολείο;
Η πραγματικότητα είναι ότι η ενοχλητική για
ορισμένους «οξύτητα» δεν ήταν τίποτε άλλο από τη συνεπή υπεράσπιση των
συμφερόντων των εκπαιδευτικών.
Ακόμη πιο προκλητική είναι η προσπάθεια της ΔΗ.ΣΥ.
να εμφανίσει ως έλλειμμα δημοκρατίας μια περίοδο κατά την οποία το σωματείο
λειτουργούσε με πλήρη ενημέρωση των συναδέλφων, με ανοιχτές διαδικασίες, με
αποφάσεις που λαμβάνονταν συλλογικά και με απόλυτη οικονομική διαφάνεια. Ήταν η πρώτη
φορά που κάθε συνάδελφος μπορούσε να γνωρίζει πού κατευθυνόταν και το τελευταίο
ευρώ από τις συνδρομές του. Αυτή είναι μια πραγματικότητα που δεν αμφισβητείται
από κανέναν καλόπιστο συνάδελφο.
Αν μάλιστα
ίσχυαν έστω και στο ελάχιστο όσα ανυπόστατα επικαλείται η ΔΗ.ΣΥ. στην πρόσφατη
μετεκλογική ανακοίνωσή της, γιατί δεν τα έθεσε ποτέ - και ιδιαίτερα στην
προεκλογική περίοδο - στην κρίση των συναδέλφων; Γιατί δεν τα ανέδειξε όταν
είχε την υποχρέωση να το κάνει; Γιατί δεν ενημέρωσε τους συναδέλφους πως
μετεκλογικά θα στήριζε Πρόεδρο από τη ΔΑΚΕ, ασχέτως ποια δύναμη θα ήταν πρώτη
στην εμπιστοσύνη των συναδέλφων μας;
Η απάντηση είναι απλή: γιατί πρόκειται για
ισχυρισμούς χωρίς βάση, που επιστρατεύονται εκ των υστέρων για να
δικαιολογηθούν πολιτικές επιλογές, για να δικαιολογηθεί η σύμπλευση με τη ΔΑΚΕ,
σύμπλευση που τη βλέπουμε πέραν των σωματείων και στη Βουλή και στους δήμους.
Και επειδή η
μνήμη δεν πρέπει να είναι επιλεκτική, οι συνάδελφοι οφείλουν να γνωρίζουν και
κάτι ακόμη: η
ΔΗ.ΣΥ., παρά τα μεγάλα λόγια περί «αυτονομίας» και «ρυθμιστικού ρόλου», είχε
ήδη επιλέξει μετά τις εκλογές να στηρίξει πρόεδρο από τη ΔΑΚΕ, ανεξάρτητα από
το ποια παράταξη θα αναδεικνυόταν πρώτη δύναμη. Αυτή είναι η
πραγματικότητα πίσω από τα περί «ουδετερότητας» και «θεσμικής ευθύνης».
Η επιλογή αυτή δεν έγινε για να υπηρετηθούν οι
ανάγκες των εκπαιδευτικών. Έγινε για να διαμορφωθεί ένας συσχετισμός που θα
έβαζε στο περιθώριο τη μόνη δύναμη που συγκρούστηκε σταθερά με την κυβερνητική
πολιτική και τη διοίκηση.
Η δύναμη ενός
σωματείου, συνάδελφοι της ΔΑΚΕ και της ΔΗ.ΣΥ., δε μετριέται από την ησυχία που
προσφέρει στη διοίκηση και την κυβέρνηση, αλλά από την ικανότητά του να
υπερασπίζεται τα δικαιώματα των συναδέλφων που το εμπιστεύονται.
Οι εκπαιδευτικοί της Ημαθίας έχουν πλέον πείρα.
Μπορούν να συγκρίνουν, να κρίνουν και θα κρίνουν!
Από τη μία,
έναν ΣΕΠΕ που βρισκόταν καθημερινά δίπλα στους συναδέλφους, πρωτοστατούσε στους
αγώνες, ενημέρωνε, κινητοποιούσε και διεκδικούσε.
Από την άλλη,
όσους σήμερα ανακαλύπτουν την αξία της «συνεργασίας», όταν αυτή σημαίνει
συμβιβασμό, υποταγή, σιωπή και αποδοχή της πολιτικής που τσακίζει τις ζωές μας
και διαλύει το δημόσιο σχολείο.
Συναδέλφισσες,
συνάδελφοι
Την ώρα που, σφιχταγκαλιασμένες στον ολισθηρό δρόμο της συναίνεσης, του συμβιβασμού και της υποταγής, οι κυβερνητικές παρατάξεις ΔΑΚΕ-ΔΗ.ΣΥ. διαιρούν και διχάζουν τον κλάδο επιδεικνύοντας ασέβεια στη βούληση των συναδέλφων όπως αυτή εκφράστηκε στις κάλπες, η Αγωνιστική Συσπείρωση Εκπαιδευτικών θα επιμείνει ενωτικά, στον μοναδικό δρόμο που μπορεί να ενώσει τη μεγάλη πλειοψηφία του κλάδου, στον δρόμο του αγώνα, της σύγκρουσης με την αντιλαϊκή και την αντιεκπαιδευτική πολιτική, στον δρόμο της διεκδίκησης όλων όσων μας αξίζουν και οι κυβερνήσεις και το αστικό τους κράτος μας τα στερούν.
ΑΓΩΝΙΣΤΙΚΗ
ΣΥΣΠΕΙΡΩΣΗ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΩΝ ΗΜΑΘΙΑΣ
